S2A8: The Ultimate Ibiza Experience

Afgelopen februari liet ik me overhalen om samen met Carmen voor het eerst op wintersport te gaan - met alle onhandigheid van dien rolde ik dagelijks de berg af, kwam ik met - veel moeite - weer omhoog en realiseerde ik me maar weer al te goed dat kou écht niks voor mij kon zijn.

Na valsessie 329 belandde ik met Carmen op een terras, bestelden we een biertje en raakten we aan de praat over een zonnigere locatie: Ibiza. Carmen vertelde ronduit over haar avonturen op het eiland in 2016, hoé relaxed ze wel niet was geworden (‘Toen ik eenmaal thuis was ben ik per ongeluk op mijn blote voeten naar de Ap gelopen’) en hoe mooi het eiland vanaf Zeilboot Anne Marie was. Of mij dat in tegenstelling tot een week op de latten wél wat leek bleek dan ook vraag die niet meer gesteld hoefde te worden. Zonnigere plannen waren gesmeden, en die opvolgende dagen kon ik alleen nog maar denken aan barbecueën op de boot en het ontdekken van geheime hippiebarretjes. 

Een reispartner bleek snel gevonden, want Lies, het ploeggenootje van Carmen, voelde ook wel wat voor die Ibiza feeling. En je weet wat men zegt: waar een wil is, is een weg, dus voor we het wisten deponeerden we een retourtje Ibiza in onze winkelmand. Waar ik al een aantal keer het eiland bezocht had, was het haar eerste keer: reden genoeg om elke dag een hoop leuke dingen te ondernemen.

Uiteindelijk was het moment dan ook daar: na een enigszins krappe vliegreis van twee uurtjes liepen we binnen no-time richting de haven van San Antonio, waar we Zeilboot Anne Marie van een afstandje al zagen liggen. Een ietwat onhandige overstap op de bijboot en een paar shots limoncello later kon het feest beginnen: een paar dagen op Ibiza, samen met Max en Car! We sloten de eerste avond af onder het genot van een Aperol Spritz én de zonsondergang vanuit het beruchte ‘Café del Mar’, om uiteindelijk met ultieme vakantiekriebels in slaap te vallen. Poe, als deze avond een voorbode was voor de rest van de dagen, kon het alleen nog maar beter worden, mompelden we nog voor het slapengaan.

De volgende dag vertrokken we fris en fruitig richting de boot, om koers te zetten richting Cala Bassa en uiteindelijk Cala Benirras. Waar je óp het eiland vaak in aanraking komt met drukke stranden, beachclubs en feestende mensen, heerste op het water totale rust: wat een contrast! Ook toen we ’s middags eenmaal aanlegden in het kraakheldere water van Cala Bassa voerde het ‘tranquilo’ gevoel enorm de boventoon: we zwommen richting het strandje, maakten een wandeling langs de beachclub (waarna we na allerlei heerlijke geuren besloten ECHT zo snel mogelijk paella te gaan eten!) en voeren daarna door naar Cala Benniras. Daar werd het SUP board het water ingegooid, de barbecue aangestoken en de kaasplank gereed gemaakt. Ik kon me al bijna niet meer voorstellen dat ik de zonsondergang bij Café del Mar zo speciaal vond, nu we opeens een persoonlijke zonsondergang voorgeschoteld kregen. 

Na een bezoekje aan de trommelende hippie’s kropen we onder onze dekens op de boot, om onder de sterrenhemel in slaap te vallen. Voor we het wisten scheen de zon alweer op ons gezicht: een hint dat er weer een nieuwe dag voor de deur stond.

We besloten terug te varen richting San Antonio, omdat het ’s avonds dan ein-de-lijk tijd zou zijn voor de ultieme Ibiza-activiteit: het meepakken van één van de grote feesten! De kaartjes voor Ushuaïa en de nieuwe club Hï waren in de pocket, en na een flinke pizzalunch waren we dan ook helemaal klaar voor David Guetta, Bakermat en Martin Garrix. Hier kan ik veel of weinig woorden aan vuil maken, maar je moet het écht zelf een keer meemaken: de shows die hier gegeven worden zijn on-Hollands groot en spectaculair, met complete lichtshows en vrouwen die aan ballonnen door de lucht vliegen. Voor een watertje betaal je dan wel weer 12 euro, maar zelfs dat bleek het uiteindelijk waard te zijn.

Dinsdag besloten we –geheel op z’n Spaans- lekker rustig aan te doen, een flinke lunch te consumeren en vervolgens scooters te huren. We bezochten de avondversie van hippiemarkt Las Dalias en keken onze ogen uit naar alle snuisterijen die tentoongesteld werden. We dronken een heerlijke mojito, genoten van de muziek en zijn uiteindelijk zélfs nog als rasechte hippie’s op de foto gegaan, met pruik en al.  Laten we zeggen dat we behoooorlijk gegierd hebben.

En toen was daar de woensdag: waar de dag nog kalmpjes begon met een scooterritje richting het kleine dorpje Santa Gertrudis, kreeg de dag een pijnlijk (letterlijk) randje toen Lies en ik door complete pech van onze scooter afvielen. We waren serieus vallen waardoor zelfs de politie an ambulance werden ingeschakeld door omstanders. Flink schrikken, maar gelukkig bleek er niks gebroken, al zagen we er íets minder Ibiza-waardig uit door al dat verband (iets met de mummie-look). We besloten de avond met onze benen omhoog door te brengen bij restaurant La Brasa in Ibiza-Stad, mét een grote pan Paella. Dat hadden we wel verdiend, dachten we zo.

De opvolgende anderhalve dag waren we toch nét een stukkie minder mobiel, al hebben Car en Max nog hun uiterste best gedaan om ons zoveel mogelijk van het eiland te laten zien. De scooters en zeilboot lieten we even voor wat het was, maar de auto bleek ons bijna op net zoveel mooie plekjes te kunnen brengen: zo strompelden we richting (het enórm idyllische!!) restaurant La Paloma, bekeken we de zonsondergang bij Es Vedra, en maakten we een avontuurlijke rit naar het hoogste punt van Ibiza, wat wél hoog bleek te zijn, maar geen uitzicht had, #jammer. De dag eindigden we uiteindelijk bij het iéts minder idyllische restaurant Rita’s, MAAR ZE HADDEN ER WEL BITTERBALLEN, wat sommige van ons volgens mij wel konden waarderen. 

Vrijdag was het alweer tijd om naar huis te gaan, waarbij gemixte gevoelens overheersten: als het had gekund, hadden we liever nog een paar daagjes extra door kunnen brengen op de boot. Toch denk ik dat het nog aardig gelukt is om die ‘ultimate Ibiza experience’ te bereiken: de kracht van Ibiza is dat je het eiland op 100 verschillende manieren kan beleven: het zit ‘m allemaal in met wié je het beleefd. Hoe avontuurlijker en gezelliger het gezelschap, hoe meer het eiland haar magische kanten laat zien. De Go Pro zijn we vergeten te gebruiken, en dat wil natuurlijk maar één ding zeggen: dat we met volle overgave genoten hebben!

Dit bericht is geplaatst in Blog . Bookmark de link .
Zeilboot Anne Marie