S2A5: Even ‘relaxen’

Opstapper: Niels van Kleef
Route: Kreta – Sicilië
Afstand: 500 mijl

 

Vorig jaar zomer zeilden mijn vader, broertje en ik twee weken met onze neef Max mee op Zeilboot Anne Marie. Dit was een fantastische tocht van Porto naar Malaga, dus dit jaar had ik wel weer zin in een avontuurtje. En dat werd me er eentje…

Als ik aankom op Kreta zijn de weervoorspellingen allesbehalve gunstig. De eerste dagen staat er geen wind en daarna wordt er een windkracht 6 tegen voorspeld. We willen eigenlijk zo snel mogelijk van Griekenland naar Sicilië varen, maar dat wordt nog een hele puzzeltocht omdat we niet genoeg diesel kunnen meenemen voor 500 mijl motoren en we ook niet tegen de wind in willen hakken met windkracht 6. We besluiten om eerst twee dagen te motoren richting het noordwesten van Griekenland waar we Zakynthos gaan gebruiken als springplank voor onze oversteek naar Italië. Max vertelt dat Sicilië vanaf Zakynthos wel goed te bezeilen is met de huidige voorspellingen. Ik stem in.

Twee dagen staat er geen zucht wind en is de zee zo glad als een spiegel. De nieuwe motor werkt perfect, lekker ontspannend. Tot we de speciale sleutel van de tankdop kwijt zijn. We keren alles binnenste buiten, maar nergens is dat ding te vinden. Als toekomstig ingenieur probeer ik met alle mogelijke middelen een constructie te maken waarmee we de tankdop kunnen openen, helaas tevergeefs. De tank begint leeg te raken, dus we moeten deze snel bijvullen met onze reserve voorraad diesel. Geen wind en geen boot om ons heen. Dit kon nog wel eens een groot probleem gaan worden. “Ik heb overal gezocht, waar ligt dat #$$#@! ding” schreeuwt Max gefrustreerd. Als wanhoopspoging trekt hij de laatste bakskist open. Ja hoor, daar ligt de sleutel onder een zeildoek. Waarschijnlijk hebben we bij het inpakken de sleutel laten slingeren op dit doek en toen we dit doek in de kist propten is de sleutel meegegaan. Hoe dan ook, we zijn gered!

We varen Zakynthos binnen op de laatste druppel diesel en gooien direct alle tanks vol bij een bunkerstation, voor 200 euro! “Had je me niet naar Zakynthos kunnen laten vliegen? Dat was veel goedkoper geweest!” zeg ik plagerig tegen Max. We blijven 1 dagje op dit eiland en huren een scooter om naar het wereldberoemde schipwreck strand te rijden. Volgens de reisgids een prachtig strand waar een oudvrachtschip ligt te verroesten. Ze hadden wel even mogen vermelden dat dit strand alleen per boot te bereiken is denken wij als we na een scooter tocht van ruim een uur niet verder komen dan een klif en tientallen meter lager het strand zien liggen. Meer dan de onderstaande foto kunnen we daarom ook niet laten zien…

De volgende ochtend neem ik een een extra lange zoet water douche voordat we de trossen loggooien voor onze 300 mijlen lange zeiltocht naar Sicilië. Ik zie er een beetje tegenop. De wind waait uit de juiste hoek, maar is wel krachtiger dan gehoopt. Desalniettemin laten we deze ‘zeldzame’ kans op zeilmijlen ons niet ontnemen. We varen onder de luwte van het rotsachtige eiland weg, maar eenmaal op volle zee breekt direct de pleuris uit. De windmeter komt nauwelijks onder de 25 knopen en er slaan liters zeewater over de boot. Het wordt natter en natter in de kuip en ik krijg het kouder en kouder. De golven vind ik angstaanjagend hoog. Met een opkomende misselijkheid, besluit ik na overleg met Max veilig binnen op de bedbank te gaan liggen.

Twee dagenlang kom ik nauwelijks mijn bed uit, maar slapen lukt mij geenszins. Telkens schrik ik wakker van doffe dreunen veroorzaakt door de golfen die tegen de romp aan beuken. Of ik word het bed uit geslingerd doordat de boot een onverwachte schuiver maakt. Ook krijg ik niets door mijn keel en is al mijn levenslust verdwenen. Ik vloek in mijzelf. Wat is dit een hel. De tweede nacht word ik wakker met een dorst die ik zelden heb gevoeld. Slaapdronken waggel ik door de schommelende boot en word alle kanten op gegooid door de vrede krachten van moeder natuur. Totaal beurs, maar met waterfles lig ik even later weer in bed. Plotseling hoor ik een golf zo hard tegen de boot slaan dat ik me niet kan voorstellen dat alles nog heel is. “Alles ok?” vraag ik aan Max die buiten hard aan het werk is. “Still alive neefje, opa kan wel boten bouwen hoor!” Ik voel enkele druppels op mijn hoofd druppelen die door een raampje glippen dat we vergeten zijn goed te sluiten, maar ik kan niet de kracht vinden om op de staan en het raampje te dichten. Ik leg een handdoek op mijn hoofd en accepteer alle ellende. Morgen liggen we weer vredig in een baai en kunnen we een week herstellen van deze uitputtingsslag, spreek ik mezelf moed in.

Het weer wordt milder en de golfen komen tot bedaring. Als ik mezelf voorzichtig naar buiten begeef zie ik Max helemaal naar de klote onder de buis kap liggen in zijn doorweekte zeilpak. Ik bekijk hem met een beetje medelijden, hij heeft ons twee dagen lang veilig door dit weer gekoerst terwijl ik binnen zielig lag te wezen. Gelukkig breekt het zonnetje door en breng ik de vreugde terug aan boord met de kreet: “LAND IN ZICHT!!!”. Een paar uur later varen we de baai van Syracuse in en gooit Max het anker uit. Ik heb nog nooit voor anker gelegen, maar Max verzekert me dat alles veilig is. “Pizza en bier?” vraagt Max, ik knik instemmend.

Na de eerste uitdagende week volgt een heerlijk ontspannend weekje waarin we gaan stad hoppen. De boot wordt omgetoverd tot drijvende camper, want van zeilen komt het niet meer. De dagen zijn windstil en de zee is vrij van golfen. Vinden we niet erg! Als we bij het stadje Augusta aankomen blijken wij de enige toeristen te zijn. Het is er rustig, puur en erg Italiaans. Niemand spreekt Engels en met handen en voeten komen we erachter dat het vanavond feest is in de haven. We stellen ons er niet te veel van voor, want het straatbeeld wordt gekenmerkt door oude Italianen die druk met elkaar in gesprek en wat spelende kinderen. Compleet verrast zijn we dan ook als de haven in de avond is omgetoverd tot een hippe Beach club. Mensen staan in de rij voor cocktails en zingen uitbundig mee met Italiaanse muziek. We hebben het uitstekend naar ons zin en als we vragen wat voor speciale feestdag het hier is krijgen we als antwoord: “gewoon donderdag…”. Vol verbazing keren we bootswaard. De dag erna varen we naar Taormina. Taormina staat bekend als een van de leukste dorpjes van Sicilië en ligt hoog op een berg boven de ankerbaai. We nemende bus naar dit stadje en het is er inderdaad beeldschoon. We zijn getuigen van een traditionele Italiaanse bruiloft, maar het absolute hoogtepunt is het gratis openluchtconcert in het oude Romeinse openluchttheater met op de achtergrond de rokende vulkaan Etna.

Het waren tweeënhalve week van uitersten. We hebben samen afgezien, maar ook gerelaxt. Ik heb de boot vervloekt, maar ben er ook weer meer van gaan houden. Het was weer een fantastische ervaring om mee te mogen als opstapper. Het ga je goed neef!

Schip Ahoy!

Opstapper Niels van Kleef

 

Dit bericht is geplaatst in Blog . Bookmark de link .
Zeilboot Anne Marie