S2A2: Jullie vakantie, mijn leven…

Jullie vakantie, mijn leven…

  • Route: Aegina – Mykonos
  • Afstand: 100 mijl
  • Crew: Justin Toet & Jan Willem Koudijs

Het idee om een weekje bij Max op te stappen ontstond na een vergadering van de kascommissie van de Financiële Studievereniging Rotterdam. Alle drie deden we hier een bestuursjaar en alle drie waren we penningmeester in chronologische volgorde: Justin, Max en ik.

Zo gezegd, zo gedaan en zo staan Justin en ik te wachten op de veerboot die ons in 40 minuten van Piraeus, de haven van Athene, naar Aegina brengt. In Aegina ligt Max, als het goed is, met ‘Zeilboot Anne Marie’ op ons te wachten. Eenmaal op de veerboot zijn Justin en ik direct in opperbeste vakantiestemming, maar als we Max bellen om te vertellen dat we er bijna zijn hoor ik wat neerslachtigheid in zijn stem; “Motorproblemen…” zegt Max. De dag ervoor had de gloednieuwe motor van Max een foutmelding gegeven waardoor er nu een monteur moet komen kijken. Vervolgens was vanochtend ook nog zijn buitenboordmotor stuk gegaan. Ik snap wel dat dit een morele klap is voor Max, zeker nadat hij drie weken keihard aan de boot heeft geklust, terwijl hij na een half jaar keihard buffelen in Nederland juist toe was aan vakantie. Net nu hij dacht te klaar te zijn om te relaxen ging even alles kapot in een tijdsbestek van twee dagen: binnenboordmotor, buitenboordmotor, spiegelreflexcamera en een IPad. Gelukkig is alle elektronica verzekerd, de grote zorgen liggen bij de motoren. De Griekse monteurs gedragen zich als cowboys en doen waar ze zelf zin in hebben. De afspraak was dat de monteur om 9 uur vanochtend al bij Max zou zijn, maar als wij aankomen op de boot, rond 2 uur in de middag, is de monteur er nog steeds niet. Max belt de monteur meerdere malen en na 7 pogingen neemt hij eindelijk op. “Hij komt vanavond, laten we ervoor nu maar het beste van maken” zegt Max nog lichtelijk aangeslagen. Justin en ik nemen Max gezellig mee uit lunchen waarna de problemen alweer wat worden gerelativeerd. We zijn immers wel in Griekenland, het weer is prachtig en we liggen aan het strand. Uiteindelijk komt de monteur warempel zelfs nog langs om 6 uur in de avond. Gelukkig bleek de nieuwe binnenboordmotor last te hebben van een relatief simpele elektrische storing. Even leek het erop dat de monteur de buitenboordmotor ook direct kon repareren, maar hij heeft de noodzakelijke onderdelen niet op voorraad. Morgenochtend zal hij ze direct bestellen en ons informeren over de levertijd, naar schatting een dag of twee.

De volgende ochtend horen we uiteraard helemaal niets van die Griek. Hij neemt zijn telefoon ook niet op. “@$%$$#%, wat ik ben ik klaar met dit onbetrouwbare tuig!” vloekt Max gefrustreerd. Om half 7 in de avond krijgen we eindelijk een belletje; “Wij kunnen niet op korte termijn de onderdelen bestellen. Je bent het snelst geholpen als je het zelf in Nederland bestelt.” vertelt de monteur. “Dit is weer typisch Grieks. Als ze dit direct vanochtend hadden verteld waren we nu al lekker aan het zeilen. Voor niets de hele dag gewacht!” zegt Max tegen ons terwijl we net aan ons eerste biertje zitten op een terrasje in Aegina. “Jongens hebben jullie zin in avontuur? De wind staat perfect. Als we nu direct vertrekken kunnen we mooi zeilend een grote slag slaan richting Mykonos”. Justin en ik hebben daar wel zin. “Let’s go!” zegt Justin enthousiast. We laten ons pils staan en lopen halsoverkop naar de supermarkt, slaan proviand in en een uur later schreeuw ik met ondergaande zon: “Hijs de zeilen!”

Er staat een stevige windkracht 6, maar we hebben een koers ruim voor de wind. Niets om ons zorgen over te maken aldus kapitein Max. We varen alleen op de fok en halen met gemak 7 knopen. Justin en ik lopen te stuiteren in kuip. “Wat is dit gaaf!” zegt Justin. “Wat veel sterren. En kijk daar, de zee geeft licht!” stamel ik uit. “Ja, dat is plankton” legt Max uit. “Beter een verre vriend met een boot dan eentje om de hoek zonder boot” concludeert Justin met een grijns. Elke drie uur wisselden we van wacht. Eén persoon aan het roer en twee onder de wol. Ik vind het een fantastische ervaring, op een klein gevalletje van zeeziekte daargelaten. Hoeveel mensen kunnen nou zeggen dat ze de zon op het water hebben zien ondergaan en opkomen?

Twintig uur na ons vertrek komen we aan op Syros, een eiland 15 mijl van Mykonos verwijderd, waar we met behulp van een paar lokale motorboys totaal onverwacht de benodigde onderdelen tweedehands kunnen krijgen voor de buitenboordmotor. Na de lange tocht hebben we eigenlijk niet echt zin in gekkigheid. We kijken relaxed een filmpje in de kajuit en net als we onze bedden buiten opmaken (ja, we slapen buiten) zien we een groepje Duitsers indringend staren naar onze boot. “Can I help you?” vraag ik een beetje verbaasd. “It looks so cozy!” antwoorden ze terug. We raken aan de praat en uiteindelijk eindigen we de boot van een rijke Duitse zakenman die vele malen groter en luxer is dan de Anne Marrie, maar wij hebben waarschijnlijk meer plezier dan de Duitsers op dit drijvende penthouse. Afgezien van een goede wc en douche, heeft Zeilboot Anne Marie alles wat wij kunnen wensen!

Iets later dan gepland en met een houten hoofd, varen we de volgende dag naar onze eindbestemming Mykonos. Onze vakantie is nog maar op de helft, maar we gaan hier gewoon lekker relaxen. Syros en Mykonos maken onderdeel uit van de Cycladen, waar in de zomer de Meltemi waait. De Meltemi is zeer krachtige noordelijke wind. Vandaag waait deze in ieder geval niet en tuffen we de de laatste mijltjes weg met de motor. Het eerste wat opvalt aan Mykonos is het enorme aantal mannen op dit eiland die rond lopen in korte broekjes en roze hemdjes. Blijkbaar zijn wij aangekomen in de gay hotspot van de wereld. Daarnaast blijkt Mykonos ook nog eens het duurste eiland van Griekenland te zijn, maar ook het eiland met beste nachtleven. Biertje in de club? 10 euro graag! Daarom verlopen alle avonden volgens een vast stramien: we barbecueën op de boot, daarna halen we drank in de supermarkt en smokkelen die mee de kroeg in, daar blijven we net zo lang tot de uitsmijter ons eruit gooit of tot de drank op is en dan stappen we weer ergens anders naar binnen. Misschien wat studentikoos, maar ik ben nog student en Max ontvangt deze maand zijn laatste geld van DUO. Eigenlijk zou alleen Justin zich moeten schamen…

 

De laatste avond pakken we wel uit en geven we al ons geld uit bij het openingsfeest van een van beste clubs ter wereld; ‘Club Paradise’. Deze club ligt aan het strand en zeker in de zomer komen hier de beste Dj’s ter wereld. “Ibiza taferelen!” zegt Max glimlachend. Wat een avond! De terugtocht van ‘Club Paradise’ naar de boot is ook nog noemenswaardig. Twee aardige Canadese dames gaven ons een lift op een quad die geschikt is voor anderhalve persoon. Wij zaten er z’n vijven op: Max voorop, de twee dames op de stoel, terwijl Justin en ik half hangend op de achterkant zaten. Na een heerlijke week namen we weer afscheid van onze zeilende zwerver. “Max, het was een supermooie vakantie!” zeg ik, waarop Max antwoord: “Jullie vakantie, mijn leven…”

Opstapper – Jan Willem Koudijs

 

Dit bericht is geplaatst in Blog . Bookmark de link .
Zeilboot Anne Marie